رهایم کن برو ای عشق از جانم چه میخواهی

به سوهان غمت روح مرا پیوسته می کاهی

مگر جز مهربانی از تو و چشمت چه میخواهم

تو خود از هرکسی بهتر از احساس من آگاهی

نیازی نیست تا  پنهان کنی از من نگاهت را

گواهی می دهد قلبم مرا دیگر نمی خواهی

غزل هایم زمانی روی لبهای تو جاری بود

ولی امروز در چشمت نمی ارزم پر کاهی

دلم خوش بود گهگاهی برایت شعر می خواندم

تو هم سر میزدی آن روزها از کوچه ها گاهی

برو هرجا که می خواهی برو آسوده باش اما

مواظب باش مثل من نیفتی در چنین چاهی

از اینجا می روم تنها،مرا دیگر نخواهی دید

نخواهم برد در این راه با خود هیچ همراهی

بمون هنوز چشماي من درد دلا داره برات، اشکاي بي طاقته من مي خواد بريزه زير پات

بمون هنوز فرصت عشق نرفته از دست دلم،اگه تو باورم کني قبول نذرآخرم

بمون بذار نبض تو رو تو دستام احساس بکنم، بياي پرامو وا کني از اينجا پرواز بکنم

بمون نذار زندگيمون رنگ جدايي بگيره،آخه مگه دلت مياد بري و چشمام بميره

بمون هنوز صداي تو ترانه سازه دلمه، تو اين سکوت بي کسي اميد زنده بودنه

بمون اگه لايقتم بذار که آرزوت کنم، تو رو با اين چشماي خيس دوباره رو به رو کنم

بمون که از باور تو زنده ميشه خاطره ها، ميترسم از نبودنت بشکنه بغض غصّه ها

صدایم کردی آمدم تا تو/ رهایم کنی بازمی روم تا من