دوش خداوند بزرگ به من رحم کرد و بخواب رفتم و تورا به شکل تابش نوری از مهتاب که از میان ابرها به شکل ستونهایی کشیده گذشته و به من نزدیک میشدی مشاهده کردم از خداوند بزرگ خواستم هرگز مرا از این خواب بیدار نسازد زیرا می ترسیدم بار دیگر با آن دیدگان زیبا که پر از نگاه سوزاننده است به من ننگری و چون سایه ای که مانند نسیم صبحگاهی زودگذر باشد از نظرم محو شوی. از تو می پرسم به من بگو چه قوه ای ترا بر می انگیزد که به آزار من همّت گماری؟ تو می اندیشی، مرا که عاشقت هستم باید آنقدر شکنجه دهی تا چون مجنون به وادی جنون کشانده شوم؟! و یا به مانند محتضری که چشم به راه باشد دیده بر در دوزم که تو برای آزارم از در کی در میایی؟

از تو می خواهم برای همیشه از من دور شوی از تو خواهش میکنم کاری بکنی که فراموشت کنم گرچه این فراموشی به قیمت جانم تمام شود.

میدانم این بها را که جان شیرین است باید حتما" بپردازم!؟

صدایم کردی آمدم تا تو/ رهایم کنی بازمی روم تا من