چنان دل کندم از دنیا که شکلم شکل تنهاییست

ببین مرگ مرا در خویش که مرگ من تماشاییست

مرا در اوج می خواهی تماشا کن تماشا کن

دروغین بودم از دیروز مرا امروز حاشا کن

در این دنیا که حتی غم نمی گِرید به حال ما

همه از هم گریزانند تو بگذر از منِ تنها

فقط اسمی بجا مونده از آنچه بودم و هستم

دلم چون دفترم خالیست قلم خشکیده در دستم

گره افتاده در کارم به خود کرده گرفتارم

به جز در خود فرو رفتن چه راهی پیش رو دارم

***

رهایم کنی بازمی روم تا من *صدایم کردی آمدم تا تو