شبها که بغض مي کني دنيا سکوت مي کنه

زمان به صفر مي رسه زمين سقوط مي کنه

شبها که بغض مي کني به مرز مرگ مي رسم

به گريه کوچ مي کنم،ببين چقدر بيکسم

دريايي از آرامشي من طرحي از خروش رود

زيباترين شعر جهان،چشمهاي غمگين تو بود

پشت کدوم ساعت شب درگير اين سفر شديم

چه دير به هم رسيديم و بي وقفه شکل هم شديم

تو که به غنچه کردن گلهاي باغچه دلخوشي

از عمق خاکستر شب چگونه شعله مي کشي

فرصت بده گريه کنم ،که بينهايت عاشقم

فکر گريز از شب و طوفان اين دقايقم